Son Durak

kıvrılan bir dumandı gözlerinin içinde senin
cıgaranın ucunda senin
ve hoşça kal demeğe hazır olan avucunda
ayrılık masanın üstünde dirseğini dayadığın yerdeydi
aklından geçenlerdeydi ayrılık
benden gizlediklerinde gizlemediklerinde
ayrılık rahatlığındaydı senin(nazım hikmet)

demiştin;

'çiçeklenmemiş bir toprağın,önce suya sonra güneşe açlığıdır; göz değdirmek gözlerine...'
çiçeksiz bahçemde bir gün,olduysan bir gül,bize artık yalnız gülmek yakışır...
...ki bu açlık önce karın tokluğu gibi gelir/geçer şiddette...sonrası nda olası ihtimalleri çıplak gözle seçemedim...hiç bir şeye de benzetemedim. ..sen de birşey demedin ya zaten,adımları nı saydığım bir ayrılıktı...çokça sancılı gelen...gelip geçmeyen...
şimdi gözlerimi alamıyorum bu düşten...gözlerimin içine mi düştün sen?
her bahçe kendi çiçeğinin mezarına dönüşür...bahçesine küsen çiçek çoktan ölmüştür...
neyse ne derdim...derdin olsam söyler miydin? bilemem...
benden gizlediklerindeydi ayrılık
değerken değil de avuçlarıma,bıraktı ktan sonra orda kalmış sıcaklığı özledim...

tutamadığım sözler var herşeyin bittiği yerde başlayan...karanlı k suda yıkadığım güneş harfleri,baş aşağı düşürdüğüm sevinçler...kurutulm uş bir gülüştün kitabın ondördüncü yaprağında sen...sarardı günler...ne vakit açıp okuduysam harfleri, düşürdüm sevincimi gözümden...

söylemiştin;
ah çekmek yok! pusuda ömrüne adadığım gülüşler küser...

ayaz tutmuş geceden
bir sevdadır yalın ayak yürüyen
bir çiçek değil tomurcuk
bir mapus değil apaçık hasret
bir öfke değil bu cesaret...
kimliksiz düşürülmüşüm gölgeler arasına...tek derdim seni bir gün daha görebilsem... aynı bahçe de,aynı gülüş de,aynı güneş de açmasın gül...sen bir kez daha gül...sararsın ömrümde hergün ne farkeder...

söylemiştin;
ah çekmek yok! pusuda ömrüne adadığım gülüşler küser...
şimdi gözlerimi alamıyorum senden,gözlerimin içine gömülü kal sen...
demiştin; gülüşün elzem...