Son Durak

Kahve bile 'üçü bir arada', ben hâlâ yalnızım!

Son zamanlarda duyduğum ve bayıldığım iki söz var: 1- "Nescafe bile üçü bir arada, ben hâlâ yalnızım," ve de 2- "Ex'ten next olmaz," (Eski sevgilileri dönüp dolaşıp tekrar hayatlarına sokanlar, burada ne demek istenildiğini çok iyi anladılar.)

* Biz gelelim birinci özlü söze! Yeni çağın en yaygın ve en amansız hastalığı 'yalnızlık!' Kadını erkeği, kimi görsem, yalnızlıktan şikâyet ediyor. Evli olanlar, iki kişilik yalnızlıklarından yakınırken, bekarlar da hayatı beraber paylaşacak doğru düzgün birilerinin artık kalmadığından! Ortada çözülemeyen bir problem var yani... Yalnızlık belasını çekmek için gerçekten yalnız olmaya gerek yok tabii... Ki en kötüsü de o iki kişilik yalnızlıklardır ya zaten... Yanında cisim olarak biri varken, ruhun yaşadığı terk edilmişlik hissi yani... Artık kimsenin kimseye eyvallahı kalmadı bu çağda... Annelerimizin, babalarımızın, "İyi günde kötü günde ölümüne beraberiz," mantığı artık işlemiyor. Kimse kimsenin kahrını çekmiyor. "Huzurumu bozacaksan kapı orada," deniliyor. Ya da çekip gitmek 'yemiyorsa', durumu düzeltmeye çaba harcamak yerine, aynı evin içinde yaşayan iki yalnız, mutsuz, tutkusuz yabancıya dönmeye razı olunuyor.

* Sonra da oturup işte böyle yeni atasözleri üretiliyor: Bir küçük paket kahvenin 'kalabalığına' özeniliyor.

8/4/2007 | Kategori: MAKALELER | Yorum (2) | Yorum Yaz | Kalıcı Bağlantı

Mutluluğun mezarları, yalnızlığın heykeli var

Bugün sabah gazetesinde okuduğum ve konu başlığı dikkatimi çeken bir makaleyi paylaşmak istedim.Özellikle şiire bayıldığımı söyleyebilirim.İlk olarak şiiri direk gazeteden yazıp burada paylaşacaktım fakat kızım aslıhan senin kategorilerinde makaleler adlı bir bölüm var neden komple makaaleyi yayınlamıyorsun diye kendi kendime söylendim ve işte yayınlamış bulunmaktayım.Şiir gerçekten hoşuma gitti sizinde beğeneceğinizi umuyorum...

Yalnızlık nedir? Evin içindeki adam ya da kadından "Bir mucize olsa da ayrılsak," diye düşlemek değil midir? Böyle hissettiğin biriyle ölürken aynı evde olmuşsun ne çıkar? Asıl yalnızlar, kalabalık içindekiler...

Bir haftadır Fazıl Say'ın biten evliliği hakkında söylediklerini konuşuyoruz. Bahsettiği iki kişilik yalnızlık hepimizi rahatsız etti. Tam da hafta ortalarıydı meslektaşım Sinan Akyüz'ün yeni romanı gözüme çarptığında. Bir iki hafta önce masama bırakmıştı. İsmi İki Kişilik Yalnızlık. "Yaşanmış bir öykü bu," diye anlatmıştı. "Sözleri bitmiş bir çiftin hikâyesi bu!" demişti. Birbirine yabancılaşan, karanlıkta birbirlerini kaybeden iki insanın hikâyesi... İki kişilik yalnızlığın hikâyesi... Bir solukta bitirdim kitabı. Herkese öneririm. İlk sayfayı çevirmek için biraz cesaret... Sonrası? Sonrası kolay.

Geçtiğimiz perşembe bir büyüğümün cenazesindeydim. Bebek Camii bardaktan boşanırcasına yağan yağmura rağmen tıklım tıklımdı. Hepimizin yakasında merhumun fotoğrafı, öylesine dikildik durduk cami avlusunda. Herkesin bildiği ama söylemeye bir türlü yanaşamadığı cümleyi duydum bir an. Arkamdan bir ses "Yalnız ölmüş," dedi. "Tek başınaymış. Sabah eve gelen temizlikçi bulmuş onu. Ne kadar acı!" Yanındaki, onun diğer yanındaki derken, cümle dağılıp gitti kalabalıkta. Herkes başını acı acı salladı. "Yalnız ölmüş!" Yalnız ölüm. Bir anda içim buz kesti. Elini yakaladım kocamın. Var gücümle sıktım. Şaşkın bakışlarını görünce gülümsedim. Gayri ihtiyari öbür elim karnımın üzerinde gezindi. Doğacakları hissetmeye çalıştım. İnsan hali işte "Yalnız değilim ben," der gibi. Ne büyük yanılsama! Yalnızlık kendine özgü değil midir oysa? Şair Özdemir Asaf'ın dediği gibi "Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz." En güzel saptamayı yalnız yaşayan annem, en basit cümlelerle yaptı. "Yalnız ölmek mi? Niye korkutsun beni? Yalnız olan adam korkar. Ben yalnız değilim ki! En güzel ölüm insanın kendi evinde, yatağında, tık diye gitmesi bence. Yalnızlık falan hikâye. Bazen kalabalık içinde olursun ama yine yalnız ölürsün." Sahi yalnızlık nedir? Evin içindeki adam ya da kadından "Bir mucize olsa da ayrılsak," diye düşlemek değil midir? Böyle hissettiğin biriyle ölürken aynı evde olmuşsun ne çıkar? Peki niye koyuyor bu kadar, örneğin temizlikçinin gelip bulması? Asaf'tan devam edelim... Yalnızlık Müziğin bile seni dinlemesidir. Yalnızlık İnsanın kendi kendine mektup yazması Ve dönüp dönüp onu okuması Yalnızlığın da ötesidir... Annem haklı aslında. Yalnız yaşayanlar yalnız değiller. Asıl yalnızlar, kalabalık içindekiler. Yalnız olduklarını eşlerine bile itiraf edemeyenler. Asaf'ın Yalnızlığa Övgü şiiriyle baş başa bırakıyorum sizi. En sevdiğim cümle "Mutluluğun mezarları, yalnızlığın heykeli var," cümlesi. Bakalım siz ne hissedeceksiniz?

Mutluluğun gözü kördür
Yalnızlık sağır.
Ondandır biri tökezleyerek yürür,
Öbürü uykusunda bile bağırır.
Mutluluk yalnız kendisini görür;
Unutur bu yüzden ilkin kendisini.
Yalnızlık kendi tutukluğunda özgür,
Boyuna bekler dönsün diye sesini.
Mutluluk alışır kendisine, ölümden beter;
Borçsuzluğuyla övünür, ama kedisi doğurmaz.
Yalnızlığın gidecek bir yeri yoktur;
Boyuna kapısına döner, açan olmaz.
Mutluluğun mezarları, yalnızlığın heykeli var..
Her ikisinin de saksılarında çiçek.
Biri hep başka bir renkle solar, Öbürüyse ha açtı, ha açmayacak.

25/3/2007 | Kategori: MAKALELER | Yorum (2) | Yorum Yaz | Kalıcı Bağlantı

Yürümek sigarayı bırakmaya yardımcı olabilir

Yeni yapilan bir arastirma, en az 5 dakika yurumenin sigarayi birakmaya yardimci olabilecegini ortaya koydu.Uluslararasi Bagimlilik (Addiction) tip dergisinde yayimlanan arastirma sonuclarina gore, yurumek gibi hafif egzersizler sigara icenlerde nikotin ihtiyacini onemli miktarda azaltiyor.Arastirma yi yapan Exter universitesinden egzersiz ve saglik psikolojisi profesoru doktor Adrian Taylor ve meslektaslari, egzersiz ile nikotin ihtiyaci arasindaki iliskiyi inceleyen calismalari yeniden gozden gecirdi. Arastirma grubu, bu calismalarinda yurumek ya da kaslari esnetmek gibi spor salonu disinda yapilan egzersizler uzerinde odaklandi.Arastirma cilar, hafif fiziksel gayret gosteren deneklere sigara isteyip istemediklerini sordu. Denekler sigara isteklerinin azaldigini ifade etti.Bu tur egzersizin etkisinin ne kadar surebileceginin bilinmedigine dikkat ceken arastirmacilar, insanlarin sigarayi birakmalarinda, bu tur egzersizlere diger sigarayla mucadele tekniklerinin de eklenmesinin daha cok yardimci olabilecegini belirtti.Doktor Taylor, egzersizin mutlulugu artiran dopamin hormonunu uretecegi icin, tiryakilerin nikotin bagimliligin azalacagi teorisini one suruyor.

15/3/2007 | Kategori: MAKALELER | Yorum (yok) | Yorum Yaz | Kalıcı Bağlantı

Eğer,çünkü ve rağmen sevgi...

Dünyada sevilmek istemeyen kişi yok gibidir. Ama sevgi nedir, nerede bulunur, biliyor musunuz? Sevgi üç türlüdür. Birincisinin adı 'Eğer' türü sevgi. Belli beklentileri karşılarsak bize verilecek sevgiye bu adı takmışlar. Örneğin: "Eğer iyi olursan baban, annen seni sever. Eğer başarılı ve önemli bir kişi olursan, seni severim. Eğer eş olarak benim beklentilerimi karşılarsan seni severim." En çok rastlanan sevgi türü bu olduğunu söylemişler. Yani bir şarta bağlı sevgi. Karşılık bekleyen sevgi. Sevenin, istediği bir şeyin sağlanması karşılığı olarak vaat edilen bir sevgi türü budur" deniliyor. "nedeni ve şekli bakımından bencildir. Amacı sevgi karşılığı bir şey kazanmaktır." Bir görüşe göre evliliklerin pek çoğu 'Eğer' türü sevgi üzerine kurulduğu için çabuk yıkılıyor. Gençler birbirlerinin o anki gerçek hallerine değil, hayallerindeki abartılmış romantik görüntüsüne aşık oluyor ve beklentilere giriyorlar. Beklentiler gerçekleşmediğinde, düş kırıklıkları başlıyor. Sevgi nefrete dönüşüyor.
İkinci türe geçiyoruz: 'Çünkü' türü sevgi. Bu tür sevgiyi şöyle tarif ediliyor: "Bu tür sevgide kişi bir şey olduğu ya da bir şey yaptığı için sevilir. Başka birinin onu sevmesi, onun sahip olduğu bir niteliğe ya da koşula bağlıdır. Örnek mi? Seni seviyorum. Çünkü çok güzelsin. Seni seviyorum. Çünkü o kadar popüler, o kadar zengin, o kadar ünlüsün ki. Seni seviyorum. Çünkü bana o kadar güven veriyorsun ki. Seni seviyorum. Çünkü beni üstü açık arabanla, o kadar romantik yerlere götürüyorsun ki."
‘Çünkü' türü sevginin 'Eğer' türü sevgiye tercih edileceği şöyle anlatılıyor: " 'Eğer' türü sevgi, bir beklenti koşuluna bağlı olduğundan büyük ve ağır bir yük haline gelebilir. Oysa, zaten sahip olduğumuz bir nitelik yüzünden sevilmemiz hoş birşeydir, egomuzu okşar. Bu tür olduğumuz gibi sevilmektir. İnsanlar oldukları gibi sevilmeyi tercih ederler. Bu tür sevgi onlara yük getirmediği için rahatlatıcıdır. Ama derin düşünürseniz, bu türün 'Eğer' türünden temelde pek farkı olmadığını görürsünüz. Kaldı ki, bu tür sevgi de yükler getirir insana.
İnsanlar, hep daha çok insanlar tarafından sevilmek isterler. Hayranlarına yenilerini eklemek için çabalarlar. Sevilecek niteliklere onlardan biraz daha fazla sahip biri ortaya çıktığı zaman, sevenlerinin, artık ötekini sevmeye başlayacağından korkarlar. Böylece yaşama, sonsuz sevgi ve kazanma gayretkeşliği ve rekabet girer. Ailenin en küçük kızı, yeni doğan bebeğe içerler. Sınıfın en güzel kızı, yeni gelen kıza içerler. O zaman bu tür sevgide, güven duygusu bulunabilir mi? 'Çünkü' türü sevgi de, gerçek ve sağlam sevgi olamaz. Bu tür sevginin güven duygusu vermeyişinin iki ayrı nedeni daha var:
Birincisi, acaba bizi seven kişinin düşündüğü kişi miyiz korkusu. (Tüm insanların iki yanı vardır. Biri dışa gösterdikleri, öteki yalnızca kendilerinin bildiği. İnsanlar sandıkları kişi olmadığımızı anlar ve bizi terkederlerse korkusu buradan doğar.)

İkincisi de:Ya günün birinde değişirsem ve insanlar beni sevmez olurlarsa endişesidir. Toplumdaki sevgilerin çoğu 'Çünkü' türündedir ve bu tür sevgi, kalıcılığı konusunda insanı hep kuşkuya düşürür.

Peki o zaman, gerçek sevgi, güvenilecek sevgi ne? Ve işte sevgilerin en gerçeği, üçüncü tür sevgi, 'Rağmen' diye adlandırılan türdür. Bir koşula bağlı olmadığı için ve karşılığında bir şey beklenmediği için, 'Eğer' türü sevgiden farklı bu. Sevilen kişinin çekici bir niteliğine dayanmayıp böyle bir şeyin varlığını esas olarak almadığı için 'Çünkü' türü sevgi de değil. Bu üçüncü tür sevgide, insan bir şey olduğu için değil, bir şey olmasına rağmen sevilir.
Kişi dünyanın en çirkin, en zavallı, en sefil insanı olabilir. Bunlara rağmen sevilebilir. Tabi bu, sevgiyle karşılanması şartı ile. Burada insanın, iyi, çekici ya da zengin konum edinerek sevgiyi kazanması gerekmiyor. Kusurlarına, cahilliğine, kötü huylarına ya da kötü geçmişine rağmen olduğu gibi, o haliyle sevilebiliyor. Bütünüyle çok değersiz biri gibi görünebiliyor ama en değerli gibi sevilebiliyor.
Yüreklerin en çok susadığı sevgi budur, deniliyor. "Farkında olsanız da, olmasanız da, bu tür sevgi sizin için yiyecek, içecek, giysi, ev, aile, zenginlik, başarı ya da ünden daha önemlidir."
Bunun böyle olduğundan nasıl emin olursunuz? Kalbinizin derinliklerinde, dünyada kimsenin size aldırmadığını ve hiç kimsenin sizi sevmediğini düşünseydiniz, yiyecek, elbise, ev aile, zenginlik, başarı ve üne olan ilginizi yitirmez miydiniz? Kendi kendinize yaşamanın ne yararı var diye sormaz mıydınız? Şu anda en sevdiğiniz kişinin sizi sadece kendi çıkarı için sevdiğini anladığınızı bir düşünün. Dünya birden bire başınıza yıkılmaz mıydı? O an yaşam size anlamsız gelmez miydi? Diyelim sıradan bir yaşamınız var. Günlük yaşıyorsunuz. Günün birinde gerçek, derin ve doyurucu bir sevgi bulacağınızdan umudunuz olmasa, kalan hayatınızı nasıl yaşardınız?
İşte öyleleri ya iyice umutsuzluğa kapılıp intihar ediyorlar ya da iyice dağıtıp yaşayan ölü haline geliyorlar. Bugün yaşamınızı sürdürebilmenizin nedeni 'Rağmen' türü sevgiyi şu anda yaşamanız ya da bir gün bu sevgiyi bulacağınıza inancınızdır. Ancak bugün yaşadığımız toplumda herkesi doyuracak bu sevgiyi bulmak zor. Çünkü herkesin sevgiye ihtiyacı var. Kimsede başkasına verecek fazlası yok.
Yakınımızda olan birinin bu sevgiyi bize vermesini bekleriz. Ama o da aynı şeyi başkasından beklemektedir. Peki bu dünyada sevgi ne kadar var? Açlığımızı biraz bastıracak kadar. Ve de yemek öncesi tadımlık gelen iştah açıcılar gibi. Bu minnacık tadım, bizi daha müthiş bir sevgi açlığına tahrik ve teşvik ediyor. Bu minnacık tadım, sevgiye ne kadar muhtaç olduğumuzu anlatıyor. Büyük bir hırsla ana yemeğin gelmesini ve bizi doyurmasını bekliyoruz. Hani nerede? hepsi o.

"Dünyadaki en büyük kıtlık, 'rağmen' türü sevginin yeterince olmayışıdır."

10/2/2007 | Kategori: MAKALELER | Yorum (3) | Yorum Yaz | Kalıcı Bağlantı

Nefreti aşmanın tek yolu var "Affetmek"…

Başkalarını affettiğimizde biz özgürleşiriz.

Nefret yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi engeller. Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir. Salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı.

Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır. Affetmek insanı derinleştirir.

Affetmek için, insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır hissetmesi gerekir. Çünkü affetmek bir seçimdir.

Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir. Affetmek bir süreçtir.

Birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür.

Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır. Yani koşullu affetme yoktur. Diğer insanın da sizi affetmesini, değişmesini veya sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin.

Affetmek bir seçimdir. Amacı sizin rahatlamanızdır, sizin özgürleşmenizdir. Nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor ya da ölmüş olması sizin affetme sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir farklılık yaratmayacaktır. O acılar sizin acılarınız.

Affetmek kolay değildir. Fakat özgürleşmek için gereklidir. Çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır.

Oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir.

Affetmek, o kişiyi sevmek değil.
Affetmek, o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil.
Affetmek, o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil.
Affetmek, o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil.
Affetmek, o kişiyi kucaklamak değil.
Affetmek, o kişiyi suçsuz bulmak değil.
Affetmek, o kişiyi haklı bulmak değil.
Affetmek, o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba göstermemek değil.

Affetmek kırgınlığın, küskünlüğün, nefretin hapishanesinden özgürlüğe kavuşmaktır.

Affetmek artık acıyı hissetmemektir. Yapılanları zihinsel olarak unutmak zaten mümkün değildir.

“Duygusal unutma” affetmenin diğer adıdır.

18/1/2007 | Kategori: MAKALELER | Yorum (2) | Yorum Yaz | Kalıcı Bağlantı

SEVMEK

7/12/2006 | Kategori: MAKALELER | Yorum (1) | Yorum Yaz | Kalıcı Bağlantı